Ay ışığından ellerim vardı, evet,
bir açtım mı yıldız saçardı avuçlarım.
Galaksinin tüm renkleri parlardı
gözbebeklerimin rahminde.
Sonra bir düştüm…
Hayattan bir düş’tüm…
Uyandım… acı içinde…
bu kadar yoldan,
bu kadar dönüşsüz yolcudan sonra!
Ne incir yaprağı, ne dipsiz karanlıklar
örtemez bu kadar utancın mahcubiyetini…
Nehirler de yanar unuttun mu?
Balıklar da kanar yaralanınca!
Köprülere ihtiyacımız yoktu
gemiler ölmese…
2 yorum:
Her gemi ölüşünde sevinirim balıklar adına
Yeni bir çok doğum yapar
Mercan olur
Ma-Bed olur
Yatak olur sevişilesi
Yar olur öpülesi
Düş olur içine düşülesi
Rahim olur görülesi
Yol olur dönülesi
Ya ölmeselerdi...
Ama belki de haklısın, bazen köprüleri yıkmak, gemileri balıklara bırakmak da gerek :)
Yorum Gönder