Potkal Yazıları
-XII-
Keyfe Keder Nü-Lüfer* (*Çıplak Balık Çiçeği)
“Gemisinden önce denizini terk eden, rotasından önce seyrini kaybeden... haybeden şaşkın kaptana... Korsan aşklardan, noksan kıyılara...”
Kendi med-cezirlerinde
denizimi ürkütüyorsun
sen adam,
berrak sularımı
dalgalandırıyor
egosantrik iklimin...
Demir almak istiyorum,
kara uzak gözlerinde;
‘yelken açayım’, desem,
fırtına patlıyor suskunluğunda...
Bu nasıl mevsim, hangi oyun?!
Misketlerimi al,
kâğıt sandalımda daha mutlu
düş kuşu göçmen çocukluğum!
Dümensiz bir umut gibiyim
pusulasız yüreğinde..
Ben bu gidişâtın
hava durumundan şüpheliyim!
O halde...
Şimdi
kılçıklara yapışan yalnızlığı
ayıklama zamanı...
‘Canlı balıklar bile ölü bakar’,
yazmışım bir kitap arasına;
o şeffaf balık,
kurumuş çiçek desenli,
eprimiş, beyaz bir anı şimdi.
Bir hayal kırıklığı romanı arasında mumyalanmış beyaz çiçek desenli çıplak bir balık...
Z’den A’ya sayıyor şimdi tüm kelimeler…
Ve noktalı harflerden yoksun bir Türkçe ile, keyfe keder…
ÖzgeCân'006
0 yorum:
Yorum Gönder